Zbulimet e reja historike dhe arkeologjike lidhur me popujt të cilët përmenden në Kuran, edhe një herë dëshmojnë për vërtetësinë e lajmeve që i jep Kurani. Njeriut i takon vetëm që të merr mësim nga gjendja në të cilën kanë rënë këta popuj dhe të kërkoj shkaqe që edhe më tepër t’i afrohet Allahut. Vetëm me anë të kësaj rruge mund të shpresoj se do të jetë në grupin e njerëzve të cilët do të shpëtojnë në botën e ardhshme (ahiret). Në këtë film do të shfaqim shkatërrimin e popullit Sebe të cilët jetonin në një gjeografi shumë estetike me kopshte dhe ara të begatshme, poashtu edhe shkatërrimin e mbretit Egjiptian Faraonit dhe ithtarëve të tij, i cili në momentin kur iu afrua vdekja pohoi se e beson Allahun.
Universit një ditë do t’i vijë fundi. Dita e fundit do të vijë dhe është e pashmangshme dhe ky fakt është shpallur në Kuran në vargun “Dhe Dita e Fundit është duke ardhur pa më të voglin dyshim...” {Kuran, 22 : 7} Dita e fundit është një sekret që Zoti nuk ja tregoi njeriut, por Ai i shpalli Profetit Muhamed disa shenja dhe ndodhi të cilat do tu tregojnë njerëzve afrimin e kësaj dite. Në këtë film ju do të shihni disa prej shenjave më kryesore, si psh. rritja në numër e luftrave dhe e anarkisë që do të çojnë në shkaterrimin e qyteteve të mëdha, tërmetet si dhe disa arritje në shkencë e në teknologji, të cilat ju shpallën të Dërguarit të Zotit si shenjë e afrimit të Ditës së Gjykimit.
Vitet ’60 ishin një kthesë për shoqëritë Perëndimore… Pasojat shkatëruese të dy luftrave botërore,, bombat atomike, të hedhura mbi Japoni dhe zinxhiri i ngjarjeve si Lufta e Vietnamit, provokuan një kundërshtim të fortë ndaj rendit të vendosur nga rinia Amerikane.
Gjendja nuk ishte më e mirë në vendet Europiane. Të rinjtë ngritën krye kundër rendeve ekzistues dhe u përfshinë në lëvizje perverse me një dëshirë flagrantepër t’u “rebeluar” apo “për të tërhequr vëmendje”. Mjaft sjellje të degjeneruara dhe besime perverse u përhapën në atë kohë.
Të rinjtë duke pretenduar t’i kundërvihen lufrës themeluan një lëvizje e cila do të linte gjurmët e saj në vitet 1960. Ky ishte fillimi i kulturës hipike.
Dukej se bota ishte mbushur plot me njerëz të rinj të cilët mezi prisnin ta mbushnin botën me lule vetëm për hir të paqes. Ata besonin se përparim do të thoshte të ishe i natyrshëm dhe i lirë. Në realitet filozofia e tyre perverse i shpuri ata vetëm në shkatërim.
Vrojtimet shkencore e njohin njeriun me misteret e krijimit, apo me diturinë e pafund të Zotit, urtësinë dhe fuqinë e Tij. Siç ka thënë Albert Ajnshtajni, “shkenca pa fe është e gjymtë”, që donë të thotë, shkenca e pa udhëzuar nga feja, nuk mund të vazhdoj me korrektësi, por ajo humbë kohë në arritjen e rezultateve, apo më keq, ajo shpesh është jobindëse. Islami është fe e arsyes që e inkurajon shkencën. Shikojeni këtë film për të parë se si Kur’ani i prinë rrugës drejtë shkencës duke i ftuar njerëzit të mendojnë dhe të ekzaminojnë shenjat e krijimit përreth tyre.
A e dini që nëse universi do të zgjerohej pak më shpejt pas Bigbengut, e tërë lënda në të do të shpartallohej dhe shpërndahej përtej universit, e do të humbej dhe të pengonte formimin e galaktikave dhe yjeve. Apo po të ishin shpërndarë pak më ngadalë, e tërë lënda do të grumbullohej së bashku, para se sistemet e yjeve të kishin rast të formoheshin. Ky është vetëm një shembull i rregullit të universit. Shikoni se si astronomia moderne zbulon shenjat e Zotit.
Terrorizmi nuk është çështje që nuk ka zgjidhje. Atij mund t’i jepet fund duke asgjësuar infrastrukturën e tij të brendshme ideologjike. Kur në tokë të sundojë toleranca dhe paqja terrorizmi do të gremiset në faqet e errëta të historisë.
Pyje të gjelbër të panumërta, lule me lloj lloj ngjyra, ujëvara tërheqëse, male të larta grandioze, stepe me ngjyrë të verdhë ari, dete të gjera dhe shumë bukuri tjera të cilat nuk i kemi përmend janë vepra të pashoq të cilat Allahu i ka krijuar për njeriun. Të gjitha këto begati janë dhënë në shërbim të njeriut dhe janë shkas që ai të jetë falënderues. Por njeriu ka një armik të madh që pengon atë të falënderohet, pandërprerë mundohet me premtime të kota dhe pabaza ta mashtroj dhe ta largoj nga rruga e Allahut. Ky armik dëshiron që njeriu në këtë botë po edhe në botën e ardhshme të kaloj jetë të vështirë dhe këtë punë ai pandërprerë do ta bëj deri në ditën e gjykimit. Ky armik i cili ka ndërprerë të gjitha lidhjet me mirësinë, mundohet që njeriut të shëmtuarën, të keqen, pamëshirën, amoralitetin t’i tregoj si punë të mira dhe dëshiron që një gjendje të këtillë ta justifikoj. Për këtë arsye për vete ka formuar një mësim shumë të rrezikshëm që në vete i ngërthen të gjitha idetë e tij të liga. Ky armik i përbetuar, të cilin Allahu e ka larguar nga mëshira e vet është djalli i mallkuar. Kurse mësimi i tij i përgjakshëm dhe i rrezikshëm është Satanizmi.
